Ik word ouder...
Het daagde mij woensdag toen ik in uitgesteld relais naar de dinsdagse aflevering van "In De Keuken" keek.
Chef-kok Bart Desmidt (van restaurant Bartholomeus) vertelde daar ronduit over zijn ervaringen als chef. Hoe hij ooit roepend en tierend de service leidde. De agressie geput uit zijn frustratie ging zelfs zo ver dat het hem de kosten van een nieuwe deur niet bespaarde. Een punt waarna hij toch besloot de dingen anders aan te pakken.
Hij roept, tiert en scheldt niet meer, of toch zelden. Lichamelijke agressie ten opzichte van het weerloze maar stugge houtwerk kan alleen maar lichamelijke pijn en onnodige kosten opleveren. De nuchterheid en kalmte komen boven drijven en men merkt dat deze wapens veel scherper en effectiever zijn dan de botte bijl.
"Da's het voordeel van ouder worden", verklaarde hij.
Het overviel me als een soort Aha-Erlebnis, zij het dan onder deja-vu vorm. Ik wist ook wel al dat de rust in mijn hoofdje evenredig stijgt met mijn leeftijd maar nu daagde het mij nog eens extra hard.

Hoe ik mij vroeger druk maakte in vanalles en iedereen, hoezeer ik controle wou houden over al hetgeen gebeuren kon en hoe dat zijn weerslag had op mijn zijn en de omgang met mijn omgeving.
Enkele jaren geleden, ergens in het najaar (de exacte datum weet ik niet) kwam dan dag-0. De dag van de kentering, de dag waarop ik ben begonnen met ouder worden.
Het blijft vreemd genoeg hartverwarmend om te zien hoe de prille twintigers omgaan met het leven, hoezeer ze zich laten leiden door frustraties en ergernis, hoezeer ze de controle niet willen verliezen en alles naar hun wensen zou moeten lopen.
Hartverwarmend omdat ik weet dat het ook met hen goed zal komen. Dat zijn na hun dag-0 hun relativeringsvermogen zullen opkrikken en zelf met de nodige humor zullen kijken naar de banale ergernissen van de jongelingen...