Liefste Claire,

Je treft me op een slechte dag.
Hoewel het zonnetje schijnt en ik alle redenen heb om glimlachend door het leven te dartelen is het vandaag mijn dagje niet. De oogleden blijven halfstok hangen en de mondhoeken net als wenkbrauwen zijn nogal onderhevig aan de zwaartekracht.
Zeggen dat jouw commentaar mij echt diep raakt zou sterk overdreven zijn, evenals het feit dat ik er slaap zou voor laten.

Langs de andere kant kan je wel stellen dat het iets beweegt in mij. Niks erogeen weliswaar, want dat zou u echt te veel eer aandoen. Eerder een gevoel van empathie of noem het liever medelijden.
Na een toevallige ontmoeting op een blog van een onbekende waarna enkele lukrake postjes worden uitgelicht neem jij een toch wel drastisch besluit.
Een besluit gebaseerd op enkele schunnigheden en verbloemde gemeenplaatsen (klik hier) welke in menig mens omgaan en hier al eens onomfloerst durven neergepend te worden.
Een besluit gericht naar de persoon maar gebaseerd op een alter ego, iets wat velen onder ons, in tegenstelling tot u, wel durven te begrijpen.
Een besluit dat misschien anders zou gelopen zijn moesten er andere posts gelezen zijn of moest de bij regelmaat voorkomende dubbele bodem uw aandacht hebben getrokken.

Nu kan ik me ook en enkel baseren op uw minieme inbreng en niet op uw persoon, karakter of gevoel voor humor maar ik vraag me af of ik je nu een kortzichtig en bekrompen meisje mag noemen?

Of doe ik nu hetzelfde en ga ik ook wel heel kort door de bocht?