Ik kan iets! En men zal het geweten hebben ook.
Om de haverklap wordt er aan uw mouw getrokken. "Kan je eens komen kijken naar mijne pc, er scheelt iets mee.", "Mijn pa wil hem ne nieuwe pc kopen, zou da ne goeien zijn", "Ik heb last van 't speen, wat kan ik daar aan doen?". Ja...men associeert mij niet alleen met pc's en informatica maar kennelijk ook met analiteiten.

Enfin, ergste is wanneer ze komen vragen van ja, de moeder van mijn vriendin, wel, haar buren hun dochter wil haar draadloos internet beveiligen, "Kunt gij da nie efkes doen, voor u is dat toch niet veel werk?".
Met een tegenzin alsof je de guillotine tegemoet stapt stem je toe, eerst wat twijfelend, maar met de woorden "doe het voor mij" binden ze je de jutezak rond het hoofd...je kan geen kant meer op.

Op weg naar de dochter van de buren van diens schoonachtige familie valt je enige hoop te binnen. Misschien is het nog een knap ding, hunkerend naar een mannenlijf, met de krolsheid van een sierlijke kattin die voor de eerste keer gedekt dient te worden.
Of misschien een gewoon topwijf waarbij de eerste ontmoeting platonisch dient te blijven aangezien ze niet te 'easy' wil zijn, maar de volgende keer, of de keer daarna (afhankelijk of ze haar vodden heeft of niet) kan je er zeker van zijn dat je samen aan het ontbijt zit.

Vol verwachtingen bel je aan. Voetstappen naderen de deur, ze doet open...ZOOING, de guillotine valt, wat een draak...
Een koebeest op 2 poten, volledig ingepakt in de fleece en fluo legging. Katten in staat van ontbinding komen zich schoorvoetend tegen je aan wentelen...een droom spat uiteen in een zwart gat als 2 protonen die tegen elkaar botsen.
Na een oppervlakkige kennismaking en het weigeren van eventuele dranken en spijzen klaar ik het klusje zo snel mogelijk.
"Wat is mijn schuld?", vraagt ze dan toch nog vriendelijk.
"Uw schuld? Da's uw schuld niet, de natuur is nu eenmaal niet zo vriendelijk voor iedereen." denk ik.
"Niks," zeg ik glimlachend "je bent tenslotte de dochter van de buur van de ma van de vriendin van mijne maat. We zijn bijna familie."
"Als je me dan toch iets wil geven, geef me dan mijn vrijheid terug en laat mij buiten zodat ik verlost ben van die ruftende katten en hun marginale mammoetbaasje."

Waarom ben ik niet mentaal achtergesteld? Zo van het type die bij het in twee vouwen van een servet een applausje krijgt en een beloning. Als hij erin slaagt dat nog proper op een bord te schikken volgt er een staande ovatie!
Een waaier maken misschien? Nee, dan zou ik hoogbegaafd zijn. Een hoogbegaafde debiel, daar klopt iets niet.

Misschien zou ik ergens een chromosoom te veel kunnen opdoen. Als ik er dan in slaag om de 50 meter te lopen in duust seconden zonder over mijn tong te vallen krijg ik een medaille!!
Zo'n mooie, blinkende ronde, want iedereen krijgt er 1, iedereen wint, behalve de eerste, die wint 2 keer. Zou dat lekker zijn zo'n medaille? Auw...das hard...nog es proberen? Auw...nee...dat gaat niet, ik leer bij!!

Misschien als een hond ganse dagen aan mijn hol zitten likken, overal in bijten, overal op wippen en een publiek dat bijna wild wordt als ik eens ga zitten en een pootje geef...wie is er dan den dommerik?

Als ge de moraal vant verhaal kent, laat het mij weten aub...