"Want een meisje als Sofietje is een lentesymfonie", gevleugelde woorden uit een liedje over een meisje genaamd Sofietje.
Mooi en toepasselijk voor een topwijf als Sofie Lemaire. Oh, hoe zij mij steeds kan boeien tussen 12 en 13u met haar "Wereld van Sofie". Flamboyant, charmant en nieuwsgierig edoch spontaan en vertederend hoe zij haar uurtje op de ether vult met weetjes, lachjes en kreetjes. Schattig...
Jaja, Sofie en ik, het zou wat zijn! Eerst licht bescheiden over koetjes en kalfjes palaveren waar na enkele Duvels de bescheidenheid plaats maakt voor onomfloerst geflikflooi en dubbelzinnige rede.
De vonken zouden er snel vanaf vliegen en de hele keet in lichterlaaie zetten. Algauw zou onze aanwezigheid niet meer gewenst worden en in menig staminee zouden we geseind staan als "nefast voor de inboedel".
Voor hetzelfde geld vind ik haar in vol ornaat maar een onnozele snol en vlucht ik algauw door het toiletraampje waarbij ik mijn rechterschoen verlies. Maar niet getreurd, ik zou erop voorzien zijn en niet mijn bovenbeste paar hebben aangedaan.
Idolatrie is gevaarlijk, stemmen die met wat geluk en dankzij het internet een gezicht krijgen zeggen weinig, ondanks het feit dat ze aanhoudend het trommelvlies vibreren. Algauw fungeert een aangename stem als een kapstok waar we allerlei goede eigenschappen aan willen hangen. Hoe kan je nu eenmaal aan een stem horen of ze aangenaam overweg kan met de regels van de fellatio al dan niet of haar IQ dat van een gemiddelde Angora geit overstijgt.

Echter, dit alles geldt niet voor Sofie, Sofie is top, Sofie is retestrak, Sofie is...uniek!!