Figuurlijk dan toch. Eigenlijk begint die mens nog maar te leven voor mij. Enkele maanden geleden, tijdens de "viering" van zijn 30 jarige sterfdatum, werd er zo nu en dan een plaatje van hem opgelegd. Nog niet danig onder de indruk aangezien ik mijn aandacht er niet kon op toeleggen door het 73-jarige besje die het nodig vond om in een slakkengangetje haar weg voort te zetten, dit voor mijn neus natuurlijk. Zo was ik ook te druk bezig mezelf mateloos te ergeren en te vloeken.
Enkele weken geleden, "mosselen met friet" op tv, het lievelingsgerecht van Brel. Zo is ook Forel met botersaus het lievelingsgerecht van übermof Hitler, al mag dat niet geweten zijn...
Weer werd dat vuurtje wat aangewakkerd, tot vorige week in MediaMarkt waar ik besloot maar eens wat van zijn oeuvre te leren kennen.
Fantastisch, schitterend, prachtig, Sofie Lemaire,...geen enkel superlatief kan het gevoel omschrijven. Ik weet niet of het een bestaande quote is of ik hem hier ter plaatste verzin, en eigenlijk interesseert mij dat ook geen hol, maar Brel zingt niet, hij vertelt. En hij vertelt verdoeme boeiend, boeiender dan Nonkel Bob en Tante Terry tesamen, al kan ik daar eigenlijk niet over oordelen aangezien ik mijn leeftijd voor de moment nog wel mee heb.
Je moet over geen sikkepit kennis van de Franse taal beschikken om de emotie te ervaren die Brel erin legt, om het gevoel van geluk of verdriet te kunnen voelen in het diepste van uw haarvaatjes. Zelden heeft muziek me zo geraakt, ik kan er niet over zwijgen, ik ratel maar door en door, maar ik wil jullie niet vervelen. Hopelijk is het nog niet te laat en lezen jullie nog mee.
Was ik een wijf, hij mocht me langst alle lichaamsholten verkrachten, die Jacques.

Lap, ik moet er weer iets met seks in smijten, sorry daarvoor, maar ook dat brengt emotie met zich mee!