Ik geloof in de liefde!
Nuja, niet voor vandaag of morgen. Wie weet overmorgen, maar waarschijnlijk nog wat verder de toekomst in.
Echt zo boem, patat liefde waar je natuurlijk wel nog wat moeite voor moet doen om de lijn binnen te halen en ook misschien wel wat geduld moet hebben eer het viske in uw wormke bijt, maar toch, de moeite waard.
Mijn apathie ruimt plaats voor geloof, tedju. Vreemd, een beetje onwennig om eerlijk te zijn en allemaal de schuld van TV. Nog een bewijs dat TV enorm slecht is voor een mens ;)
"Le fabuleux destin d'Amélie Poulain" is de boosdoener. Speciaal, vreemd, best komisch en o zo vertederend. Rare snuiter meets rare snuiter (enorm toepasselijk in mijn geval) en worden na een hele reeks van amusante, ietwat eigenaardige edoch menselijke gebeurtenissen onafscheidelijk van tafel en vooral, bed.
Zo'n rare snuiter waarvan de rest ter wereld denkt van tjah, dertien in een dozijn.
Maar niet bij jou, bij jou stokt de adem in de keel bij het eerste aanzicht, gaan de handen zweten bij het eerste woord, wordt bij de eerste aanraking het bloed uit de hersenen gedraineerd naar de zuidelijke lichaamsregionen.
Een bevredigende maar angstwekkende beleving moet dat zijn volgens mij, maar toch, die erlebnis is een queeste waard tot in de diepste krochten van Midden-Aarde, al dan niet geflankeerd door een hobbit.

Arwen, here I come...