Ik zie het overal rond mij gebeuren, de één na de ander die zichzelf onderwerpt aan de drang van een standvastig en veelal monogaam gezinsleven.
Hier en daar ligt er al een klein leven al blèrend zijn pamper te vullen, Elders zijn deze levens al verwekt maar dienen ze, eens volgroeid, nog uit hun habitat te worden geperst.
Men bezoekt trouwbeurzen om inspiratie op te doen voor hun nakend administratief gevangenisleven of beslist een nieuwe, eigen stulp te zoeken welke ze kunnen inrichten met bloemetjesbehang en tochtstrips.
Deze gedachten, de één al wat meer dan de andere, bezorgen me steevast rillingen tot op het bot. Een beetje vergelijkbaar met wat eindeloos gekras op een gifgroen schoolbord teweeg brengt.
EDOCH!
Ze doen het echter met zo'n aanstekelijk enthousiasme dat ik mij spontaan afvraag of mijn lichte, autistische aversie voor al dat "moois" geen genetische afwijking is. Wie weet is dit allemaal van tijdelijke aard en bevind ik mij binnen enkele jaren in een hoeve net buiten de stad met mijn eega en 2.5 kinderen...*huiver*

Maar nu moet ik wel alleen naar dat trouwfeest...

Geïnteresseerden om mij te vergezellen mogen steeds mailen naar adres helemaal onderaan de pagina, met dank!