Naast een topschijf van Das Pop ook een zin die kan geassocieerd worden met een sluimerende liefde voor een klein gehucht aan de Thames, genaamd Londen.
Het vijfde jaar op rij dat we ons met een collega of 5 a 6 naar ginds laten sporen om daar een dagje rond te slenteren op een beurs...vrij saai allemaal en weinig Londen om op het netvlies te branden.
Het enige moment dat je al eens wat kan zien is tijdens de verplaatsingen met de taxi of ergens eens een stukje te voet.
Reeds 4 jaar was dit zwaar onvoldoende om mijn interesse te wekken voor deze metropool aangezien het eerder de standaard trekpleisters waren die ik kon aanschouwen, zich dagelijks prostituerend aan duizenden mensen en overal ter wereld in hunne pure op foto's en ansichtkaarten pronkend. Net zoals bij een bevallige deerne is het vet rap van de soep als je ze al eens met de tepeltjes bloot hebt gezien.
Maar gisteren, gisteren was anders. Het was alsof een zacht zomerbriesje even het rokje deed dansen in de wind. Niet genoeg om het slipje te kunnen bewonderen maar de zintuigen prikkelend en de interesse aanwakkerend.
De hele taxi-rit gluurde ik geboeid en zonder verpinken naar buiten, als een puberende jongen door het sleutelgat van de badkamer met zijn 2 jaar oudere nicht onder de douche.
Vreemd genoeg, alles leek zo cliché, maar zo perfect cliché dat het mij prikkelde in het diepste van mijn vingerkootjes. Hier zou ik dagen op straat kunnen slijten, mij vergapend aan de kleine, op het eerste zicht onbenullige details, maar details die het beeld compleet maken.
Daar zit de schoonheid van de grootstad, niet in haar monumentale voorgevel of wereldberoemde vulva, maar in het moedervlekje onder haar linkerborst of die ene wimper, rustend op haar blozende wang.

"Mind the gap" krijgt nu wel een andere betekenis...