VERHIP!
De paar kubieke centimeter volgestouwde technologie die langzamerhand de kwaliteit van mijn zaad aantast is schielijk heengegaan...Nuja, zo plots was het niet, hij (of zij) leed al een poos aan bitkanker en het was kwestie van tijd voor zijn softwarehartje het begaf.

Na een nanoseconde van diepzwarte rouw kwam het besef...mijn mogelijkheden tot contact met de buitenwereld zijn ineens zienderogen gezakt.
Geen minutenlange telefoongesprekken meer die kwistig straling door mijn massief brein sturen, geen nutteloze of soms wel betekenisvolle berichten, samengevat in 140 karakters, geen lage-resolutiefoto's meer van die hete stoof die aan de overkant van het straat met haar kont draait...

Wat nu gedaan?!
Wezenloos en in de steek gelaten als een hertenkalf wiens moeders hersenen nu verspreid hangen over de schors van de dichtstbijzijnde dennenboom.
Kwetsbaar als een blind, naakt kattenjong koortsachtig zoekend naar de rust van de mamatepel.
Ok, dit is misschien lichtjes overdreven maar wie houdt er nu niet van wat extra dramatiek zo nu en dan...
Nuja, u snapt het al, dik gejost en zwaar in de poep genomen door een grote neger moet je verder zonder het onding...althans tot de dageraad aanbreekt en je jezelf na een bezoekje aan de gsm-boer weer bloot stelt aan de wereld.

Niemand die je belt, niemand die je sms't, maar toch, nu kunnen ze terug...