De muze kan mijn rug op, of omgekeerd als ze dat liever heeft.
Weken van vruchteloos wachten, hopende op een deus ex machina-achtige verschijning van de onbekende maar o zo beminde muze. Een muze die me onderdompelt in de diepe wateren des inspiratie, me vasthoudend aan de enkels zoals bij den Achiel in den tijd.
Proestend zou ik terug bovenkomen, de inspiratie uit de neus blazend en hoestend tot mijn huig zich een weg heeft geboord door mijn verhemelte. Een verlichte geest die de proza losjes uit de pols schudt als ware het een maniakaal masturberende tiener die de pornoverzameling van zijn 3 jaar oudere broer heeft ontdekt.
Het probleem met de muze is dat je echter nooit weet wanneer ze komt en nog minder in welke hoedanigheid. Misschien wel als een leutig hangbuikzwijn, een gecastreerde roodkraagkaketoe of toch Erika Van Tielen?

In dat laatste geval hoop ik wel dat ze er wat spoed achter steekt...