Twintig dagen barstensvol drank, vrouwen, muziek, natuur, cultuur, gastronomie en ander vertier, weggezogen als de lucht uit een prachtig mooi stuk Zwarte woud-ham in zijn plastiekske, het is me wat...
Een leegte waarin een mens zich kan bevinden, bijna koortsachtig zoekend naar contact in de nadagen van het sociale Walhalla, waarbij elke sprankel hoop als een zeepbel (bestaande uit Dref en water) uiteenspat met als enige gevolg prikkende ogen dankzij de bijtende detergentenregen.

Maar vooraleer u er mij van verdenkt de zelfmoordlijn nabij te zijn, moet ik u teleurstellen met het feit dat ik me buiten een ietwat stinkend humeur dezer dagen wel best kan bezig houden en ook weet dat u, mijn liefste lezer, dit weer met een lichte vochtigheid in de ogen zal opnemen en u mij des te meer in het hart zal sluiten. Een feit dat mij na al deze tijd nog steeds een gevoel van gelukzaligheid schenkt.

Dramatiek, het is niet iedereen gegeven!