Wij zijn een pot augurken!
Dikke, vette augurken, opeengestouwd in onze eigen zurigheid, liefst afgesloten van alles wat ons vreemd is, want vreemd is slecht en verderfelijk!
Geef ons maar onze bekrompen edoch veilige wereld. Toegegeven, de zuurtegraad is er soms wat aan de hoge kant, maar daar waar alles zonder spiegelbeeld is, tref ik geen schuld. Daar ben ik veilig waar ik duchtig in het rond kan wijzen zonder ook maar enig moment te moeten twijfelen aan mijn eigenbeeld.

Ik omring mij dan ook alleen met soortgenoten, gelijkgezinden die vooral niet aan mij twijfelen, die vooral geen kritiek zullen uiten, want ik tref geen schuld! Zij, daar buiten onze bokaal, zij zijn de schuldigen!
Hier zijn we allemaal gelijk, allemaal mooi groen, groen van de hoop of was het toch van nijd en jaloezie?

Jaloers op het zoete, het zoute, ja zelfs het bittere daarbuiten. Ik kan me bezwaarlijk voorstellen hoe het geweest is dat allemaal te ervaren maar het ziet er soms zo mooi uit daar.
Is het mogelijk dat het niet altijd even erg is jezelf af en toe te kunnen bekijken, dat ik misschien ook wel eens schuld tref? Al klinkt dat laatste maar al te mal!
Misschien is het net goed om een andere realiteit te durven aanschouwen in plaats van die van mijn trouwe volgelingen.

Die volgelingen zijn eigenlijk maar een bende jeanetten. Als ik zeven keer van mening verander per etmaal zullen zij al klaar staan mij voor de achtste keer te volgen. Het kan misschien net leuk zijn wat anders te proeven of geproefd te worden in een verrassend smakenpallet.

De groten der aarde prediken een beetje zuurte als verfrissing en verrijking in een gerecht, een beetje van mezelf om anderen te verrijken in plaats van mezelf te verarmen door niks te geven!