Een acuut kokhalzende endeldarm, oprispend maagzuur dat zelfs met een maandkuur Rennie niet opgelost geraakt of spontaan het Dana Winner oeuvre beginnen te prevelen in het sanskriet...
Slechts enkele van de vele neveneffecten wanneer ik het woord "soulmate" hoor.

De zogenaamde zielsverwant waarmee een diepe spirituele band u tot in de eeuwigheid verbindt. Degene waarbij de neuzen tot op de seconde nauwkeurig dezelfde richting aanwijzen.
De gedoodverfde winnaar van uw eeuwenlange steun en vertrouwen, een eeuwig verbond welke u samen door de toekomst leidt...

Maar wat als uw enige, echte zielsverwant in het bezit is van een uitgebreide collectie steenpuisten, misschien een micro-penis welke zonder machete nooit zijn weg kan banen door aangrenzende bebossing of hangborsten waarvan de tepels bij regelmaat de grond dreigen te kussen?

De soulmate blijkt geen precious maar een orc te zijn, en dan nog eentje van het verrimpeldste soort, klopt dit wel?
Moet die soulmate dan ook niet een onberispelijk gebit en lentefrisse hygiëne bezitten?

Zouden we dan toch niet liever iets minder soul en iets meer appeal hebben? Zo'n verbond is leuk, ja, maar saai en eentonig constant beaamd te worden, weten dat de ander reageert zoals jij.
Geen verrassingen, geen gekibbel over iets banaals...misschien toch liever wat discussie over iets anaals?

De zoektocht naar het diepere verbond blijft maar al te vaak steken op de vergankelijkheid en subjectiviteit van het oppervlak.