Daar zit ik dan voor me uit te staren, broek op de enkels, licht verbeten grimas op het gelaat. Met een weinig druk weet ik voorspoedig en consistent mijn endeldarm te reinigen, plaats makend voor de volgende restanten van een hopelijk smaakvolle maaltijd.

Ik mag mezelf gelukkig prijzen, het gaat niet altijd zo vlot en dat bewijst mijn tijdelijke buurman, wiens hoorngeschal menige gedachte overstemt.
Zuchtend en puffend begeleidt hij zijn martelgang welke veel weg heeft van een gemiddeld vuurpeloton ten tijde van "den Duits".

Niet zo veel later begroeten we elkaar aan de wastafel. Hij werpt een blik via de spiegel, een blik van schaamte en ongemak, beseffend dat zijn luidruchtig ongemak niet onopgemerkt voorbij is gegaan.
Hij, een man van aanzien, een rijzende ster aan het bedrijfsfirmament die zich van zijn meest banale kant heeft laten zien.
Zelf werp ik een blik terug. Eéntje van begrip en medeleven. "Trek het u niet aan jong, 't is kak, maar het kan iedereen overkomen!", lijk ik te antwoorden.

De verstandhouding stijgt recht evenredig met de handhygiëne, waarna we terug onze eigen paden bewandelen, zij het dan met propere handen en een diepgewortelde verbintenis!