Ik mis ze wel een beetje, die twee!

Niet zozeer het hippe, Britse duo dat enkele hitjes te pakken had rond de eeuwwisseling, maar wel de twee allochtoontjes die elkaar iedere morgen met volle overtuiging zaten af te lekken.
Small, een lange, slungelachtige jongeman en Phats, een jongedame naar de hand van Rubens.Dit uiteraard in de gedachte dat Rubens nog zou leven aangezien er in zijn tijd geen allochtonen bestonden.
Elke morgen hetzelfde ritueel, duchtig tongworstelend of innig knuffelend kleurden ze het beeld van de parking. Nu eens tegen de muur, dan eens in het hoekje of de laatste keren neergezeten op de metalen trap...
Maar sinds kort zijn de echo's van hun gesmek en gesmak niet meer te horen tussen de muren van de omliggende gebouwen. Hun verstrengelde schaduwen verschijnen niet meer in het ochtendlicht.
Terug naar het kille gesteente en koele metaal als vanouds, althans tot er nieuwe jongelingen elkaar eeuwige trouw beloven, al was het maar voor 2 weken.